Nooit had ik ooit de ambitie om schrijver te worden. Woorden moest je vooral lézen, niet spellen. Juf, topmodel of binnenhuisarchitect was mijn bescheiden wensenlijstje. En rijk. En moeder.

Juf heb ik een tijdje geprobeerd; dat was nauwelijks een succes te noemen. Hoewel het me beviel voor de klas, had ik vooral last van de leerlingen; ze vroegen me dingen waar ik geen antwoord op had, en dat is voor deze baan nauwelijks een aanbeveling. En op veel vragen (“Hoe vermenigvuldig je breuken?” “Eh, kruislings?”) heb ik nog steeds geen antwoord. 

Voor topmodel was ik, obviously, niet in de wieg gelegd en mijn binnenhuisarchitectonische aspiraties pas ik toch bij voorkeur op kleine schaal toe. Hoewel met veel enthousisasme, er is in mij geen Nate Berkus of Laurence Llewelyn-Bowen verloren gegaan.

Maar nu ben ik dus schrijver. Officieel. Naast mijn werk als Directiesecretaresse Extraordinaire (dit is vooral mijn eigen omschrijving) mag ik ook onder werktijd artikelen schrijven, met Facebook spelen en Twitter bekijken. Ik overweeg zelfs om werkgerelateerde blogjes te gaan produceren. Maar goed. Je kan ook overdrijven.

Ik heb mijn ambities van vroeger maar weer eens afgestoft. Moeder ben ik al. Dan blijft alleen de volgestorte bankrekening nog over. Ik betwijfel of mijn daytime job dat voor elkaar kan krijgen. Vandaar dat ik me weer heb opgegeven voor de Nanowrimo. Een maand lang, in mijn eigen vrije tijd, schrijven, ploeteren en nog meer schrijven. Keihard en onomzichtig tiepen om uiteindelijk een meesterwerk op te kunnen leveren. De Nederlandse Jonathan Franzen, de nieuwe Heleen van Rooijen, de Agatha Christie van de 21e eeuw zal ik worden. Het is mijn derde Nanowrimo-poging op rij. Nu bén ik schrijver, nu is ook mijn werktijd gevuld met letters, interpunctie en witregels. 

Nu maar hopen dat dat helpt.