Elf is ze. Als ze me aankijkt, van onder haar perfect vallende pony, zie ik kleine spoortjes mascara op haar wangen rusten. Haar gespierde benen steken slungelig onder haar pyama uit.

"Ik kan niet slapen".

Het is kwart over tien, en dat is -vakantie of niet- te laat voor meisjes van elf. Die moeten slapen, hun haren engelachtig over hun kussen gedrapeerd. Dromen van spannende avonturen en doelpunten in oranje (tegen Argentinie). Waar dromen meisjes van elf eigenlijk van?

Ik stuur haar terug naar bed. "Neem een boek, grijp je MP3, verzin een verhaal. Maar wat je ook doet; niet hier". Maar ze heeft het al besloten, en haar hele lijf is het met haar eens. Ze kan tóch niet slapen. Stamp. Boos. Onbegrepen.

Alsof slapen zo'n gemakkelijke bezigheid is.

Maar ik ken haar een beetje. Ze valt straks als vanzelf in slaap. Zodra de vastbesloten blik uit haar ogen is getrokken, vallen ze vanzelf dicht. En dan ga ik kijken naar mijn kleine, koppige miniprinses en dan ligt ze daar als een engeltje dat al vanaf half 8 in deze ontspannen houding ligt.

Die vastbeslotenheid van haar, daaraan zal ze later nog best plezier beleven. Maar als ik er íets van mag vinden.. Nu nog even niet. Liever.