De jongen in de trein is stoer. Cool. Zijn haar is Justin Bieber, zijn broek precies casual genoeg voor een vrijdag. Zijn shirt is hip, maar klassiek. Zijn jasje mooi en perfect passend. En hij ruikt lekker op precies de juiste bescheiden manier. Deze jongen heeft de wereld aan zijn perfect geschoeide voeten.

Als ik een bescheiden, maar grappig -zonder irritant te zijn- piepje hoor, grijpt hij casual, onopvallend zelfs, naar zijn telefoon. 'Hallo lief schatje' dweept hij naar de beller. Zijn stem is onmogelijk hoog en schril. Zijn dochter, hoop ik in mezelf, hij praat kinderlijk tegen zijn dochter. Maar nee. Zachtjes maar onaangenaam hoog stuurt hij verstopte onzedelijke woorden naar het schatje.

In geen geval zijn dochter.

Eerder een minnares. Zulke taal is voorbehouden aan geheimen. Als hij uitstapt, kijk ik hem na. Teleurgesteld.

Mensen zijn meestal leuker als ze niets zeggen.